Dit is een mannetje van de oranje wortelboorder [Triodia sylvina]—de feloranje variant; vrouwtjes zijn groter en grijzer—in situ gefotografeerd op het stucwerk van een huis in september.

Alles aan dit insect is een paradox. De volwassen mot heeft geen functionerende monddelen: hij kan in zijn hele leven geen enkele maaltijd tot zich nemen. Hij leeft van de vetreserves die hij als larve heeft opgebouwd—een larve die tot wel twee jaar onder de grond doorbracht, knagend aan graswortels. Vandaar de Duitse naam: Gemeiner Wurzelbohrer, oftewel de gewone wortelboorder.

Wortelboorders behoren tot de meest primitieve levende motten, en hun gewoonten passen bij hun ouderdom. In plaats van haar eitjes aan een waardplant vast te plakken, strooit het vrouwtje ze in de vlucht in het rond.

In situ gefotografeerd, niet verzameld.

Deze eenjarige plant behoort tot de composietenfamilie (Asteraceae). Jonge zonnebloemen zijn heliotroop, wat betekent dat de bloemknoppen overdag de zon volgen van oost naar west. De harige stengel [bedekt met trichomen] en de grote, grof getande bladeren zijn typische kenmerken. De zichtbare gaten in de bladeren wijzen op vraatschade door insecten zoals rupsen of kevers, wat veelvoorkomende plagen zijn bij zonnebloemen. De zonnebloem is inheems in Noord-Amerika en wordt wereldwijd gekweekt voor haar zaden, olie en sierwaarde. De bloemknop is in werkelijkheid een samengestelde bloem die bestaat uit vele kleine bloempjes [buisbloemen en lintbloemen] die uiteindelijk zaden zullen produceren.